Liliane Vertessen


        

Liliane Vertessen vergelijkt haar werk wel eens met een stel naaldhakken: verleidelijk en sensueel, maar met een scherp kantje. Sinds het midden van de jaren zeventig voert ze zichzelf ten tonele in foto’s, installaties, video’s en performances. Het uitgangspunt voor een werk is vaak een geënsceneerde zwart-witfoto. Daarop poseert Vertessen als onschuldige maagd of heilige, maar vaker nog als femme fatale, sexy stoeipoes of prostituee. De foto’s zijn sowieso al “over the top”, ze baden in een sfeer van edelkitsch en Hollywoodachtige glamour en glitter. Dit wordt nog extra in de verf gezet door deze foto’s te voorzien van attributen zoals felgekleurde pluimen, pluche, lederen riemen of symbolen en opschriften in neon. Soms groeien deze parafernalia uit tot theatrale installaties, schrijnen van plastic, formica en neonlicht als waardige altaren voor deze eigentijdse iconen. Moeten deze beelden gelezen worden als kritiek op de stereotype rollen die vrouwen opgedrongen krijgen, onder meer in de media? Of is er juist sprake van “empowerment” door het zich toeëigenen en het ten volle uitspelen van deze rolpatronen? Liliane Vertessen laat wat dat betreft niet in haar kaarten kijken. Haar hyperartificiële ensceneringen lijken wel te suggereren dat het “ware gelaat” in laatste instantie samenvalt met zijn masker. [pp]